• دستهای عاشق تو

گاه از شب تا سپيده می نويسم ... گاه از يك تا هزاران می شمارم ،

گاه با آبی ترين حسی كه دارم ، دستِ سبزِ برگها را می فشارم

شب منم ،اما پر از بيداد خورشيد ... روز تو ،اما سراپايت معما ...

جنگلی شايد كه مثل عشق، سبزی ... آبی ام ،جاری تر از هر آبشارم ؛

گاه با پروانه هايت عشق بازي ... گاه با گلهای سرخِ تو بهاری ،

گاه با سرچشمه ای از جنسِ احساس ، ميكنم شهرِ دلَت را آبياری

با تو از يك حس مبهم می نويسم ... از غمِ پاييز ،از برفِ زمستان

از تمامِ ريشه هايي كه هميشه ، با درختانت تو در اين رود ،داری ...

چشمهای تو همه راز شكفتن ، چشمهای من همين را ياد دارد

آسمان بايد بداند با چه شوقي ، بر تنِ غرق بهار تو ببارد ؛

شايد از اين واژه باران كه گذشتی ... دستهای بي قرارم را ببينی

دستهايی كه به راهِ تو نشسته ، تا شكوهَت را به آغوشی سپارد ...

با من و تو بوسه های باد و باران ، با من و تو كه هوا را تازه كرديم           

ما كه بر تاجِ سرِ دنيا نشستيم ، اسمِ دريا را بلند آوازه كرديم ...

با من و تو حرف ها دارند گلها ... ما كه با يك دشت حسِ شاعرانه ،

غربتِ سردِ تمام موج ها را با سر انگشت نسيم اندازه كرديم

گاه روئيدی و از آغاز گفتی ... مثل نور از دامن خوشرنگِ خورشيد ،

گاه غرق اشك شد تا چشمهايم ، عشق را در چشمهای سبز تو ديد

ما تماشايی ترين لبخندها را ، با زبان آشنای اشك كفتيم ...

تا تماشایی ترین لبخنده ی عشق ... از لب من روی لبهای تو پاشید

قطره هايم با نفسهای تو رفتند ، تا در آغوشِ همين جنگل بميرند ...

دستهايم را گرفتی تا دوباره ، بوی عشق از دستهای تو بگيرند

باز هم از عشق بازی می نويسم ... باز هم از دستهای عاشق تو ؛

( خوش به حال دستهايی كه هميشه ، در حريق دستهای تو اسيرند )

•  منو عاشقترم کن از همیشه ...

منو عاشقترم كن از هميشه ... منو با گرميِ دستات بسوزون

به اين عريانه های پيكر من ، بيا تن پوشي از آتش بپوشون ،

بيا همپای رقص شعله ها باش ... برهنه شو ، نگو ترديد داری

برای دستهايی عاشق من ، تو خورجينی پر از خورشيد داری ...

تمام آيه های آسمانی ... نمادی از نَفَس های تو دارند ،

بيا تا ابر های مدعی هم ... به پای خنده های تو ببارند

من از نسلِ پريشانی ماهم ، پُر از پرواز در خوابِ ستاره ...

مث پروانه تب دارم شب و روز ... شدم محوِ يه رويای دوباره

طلوع تو نيازِ لحظه لحظه ... برای ذره ذراتِ وجودم

تو تنها روزن نوری براي همه اجزای سردِ تار و پودم ...

بگير دستامو تا همراه باشيم ... هم آغاز زلالِ ما شدن باش

بيا و تا تَهِ راهی كه مونده ، هميشه همصدای خوب من باش ،

دوباره با نگاهم روبرو شو ، ببين چشمای من محتاج نوره

نگو سهم من از رويای هر شب ، به جای مَرهَمِت ، زخمِ عبوره

منو عاشقترم كن از هميشه ... منو با گرمی دستات بسوزون ،

به اين عريانه های پيكر من ، بيا تن پوشی از آتش بپوشون ...

نذار روشنترين حسی كه دارم ، بازم تو باورِ ترديد گم شه ،

خيالِ رفتنو خاكسترش كن ... بمون اينجا ، نذار خورشيد گم شه ...